Błysk i światło

Błysk i światło

Dla amatorów fotografowania w trudnych warunkach, gdzie brak naturalnego światła, albo jest ono niewystarczające, zbawiennym wynalazkiem jest lampa błyskowa. Doświetla ona błonę światłoczułą albo matrycę, emitując odpowiednią ilość światła w trybie natychmiastowym. Lamp błyskowych, których światło pochodziło z jednorazowych żarówek i spalającej się magnezji, używali dawni fotografowie robiąc na przykład zbiorowe lub inne portrety w warunkach, w których musiałoby być konieczne bardzo długie naświetlanie tradycyjną lampą. Zdjęcia takie w sposób nieunikniony byłyby poruszone, lampa błyskowa pozwalała „zdjąć” obraz błyskawicznie. Później skonstruowane lampy błyskowe nie wymagały zmieniania żarówek i tak zwane flesze stały się ulubionym sprzętem fotoreporterów i paparazzich. Lampy błyskowe dobrze sprawdzają się przy robieniu szybkich, reporterskich zdjęć, których zadaniem jest uwiecznić dany moment, tę właśnie sekundę. Kiedy jednak chodzi o fotografię opowiadającą, będącą studium modela (czymkolwiek lub kimkolwiek on byłby), zdecydowanie lepiej robić zdjęcia w świetle dziennym lub specjalnie na tę okazję zaaranżowanym. Dzięki dłuższemu naświetlaniu i wykorzystaniu światła rozproszonego można uchwycić i uwiecznić więcej szczegółów, a uzyskany rysunek obiektu jest bardziej miękki, subtelny i prawdziwy.

Czerń i biel czy kolor

Cechy osoby, która zajmuje się robieniem zdjęć

W popularnym, amatorskim fotografowaniu robienie czarno-białych zdjęć właściwie już się nie zdarza. Prawie wszyscy amatorzy rodzinnej i wakacyjnej fotografii używają aparatów cyfrowych, a kopie, jeśli wykonywane na papierze, również są kolorowe. Jednak wśród profesjonalistów pozostają nadal zwolennicy fotografii czarno-białej, analogowej. Swoje przekonania tłumaczą tym, że kolor zdjęć zawsze jest trochę przekłamany i sztuczny, natomiast cała gama szarości, którą można uzyskać za pomocą odpowiednio naświetlonego negatywu i czarno-białej odbitki daje możliwość przekazania klimatu i prawdy o przedmiocie fotografii. Są również zwolennicy zdjęć wzorowanych na najstarszych fotogramach, czyli opracowywanych w sepii. Technika monochromatyczna pozwala na pokazanie głębi, trójwymiarowości i miękkiego rysunku. Nie jest to oczywiście proste, wymaga doświadczenia w umiejętnym oświetleniu, doborze błony o odpowiedniej czułości i dostosowanych do niej wszystkich parametrów procesu fotografowania. Podstawą jest dobrze zrobiony negatyw, jednak jakieś pole manewru pozostaje jeszcze podczas czynności wykonywania odbitek – oczywiście własnoręcznego. Znaczenie ma dobór papieru światłoczułego, czasu naświetlania i wyboru odpowiednich odczynników. Poza tym negatywy czarno-białe są bardzo trwałe, zarówno te najstarsze, szklane, jak i późniejsze, celuloidowe.

Komponowanie i kadrowanie

Komponowanie i kadrowanie

Fotografia, którą wykonuje się zamiarem publikowania, powinna zachować pewne standardy poprawności. Bardzo ważne jest zakomponowanie kadru. Podobnie jak w przypadku pracy malarskiej czy rysunkowej, kompozycja jest jednym z podstawowych elementów wpływających na odbiór pracy. Wyróżnić można kilka rodzajów kompozycji i każdy z nich posiada taką samą wartość pod warunkiem, że wykorzystany jest świadomie i umiejętnie. Kompozycja może być rytmiczna i polega na powtarzalności identycznych lub podobnych elementów. Może być też symetryczna, wówczas podkreślona jest równowaga optyczna pomiędzy prawą i lewą stroną obrazu, które rozdziela domyślna oś symetrii. Istnieją również przeciwstawne kategorie kompozycji statycznej i dynamicznej. W tej pierwszej elementy uporządkowane są na zasadzie układów równoległych i prostopadłych, a w drugiej – oparte na diagonalach. Jeszcze inny rodzaj kompozycji, to układ z dominantą, w którym jeden z elementów jest zdecydowanie wyróżniony – kolorem, wielkością, kształtem lub umiejscowieniem. Kompozycja zamknięta polega na tym, że wszystkie jej elementy mieszczą się w całości w kadrze, a otwarta sugeruje dalszy ciąg obrazu poza kadrem. Opracowując jakiś temat fotograficzny warto się zastanowić, który rodzaj kompozycji podkreśli jego istotę i w najlepszy sposób go zaprezentuje.

Fotografia i sztuka

Fotografia i sztuka

W porównaniu z innymi dziedzinami sztuk plastyczno- wizualnych fotografia technicznie wydaje się bardzo prosta. Nie wymaga żmudnych ćwiczeń rysunkowych, studiowania anatomii i proporcji ciała modela. Nie ma potrzeby wykonywania dziesiątków eksperymentów z farbami, aby osiągnąć oczekiwany kolor czy odcień. W grę nie wchodzi również fizyczne zmaganie się z materiałem, jak w przypadku rzeźby ani wielogodzinnego ślęczenia nad krosnem, czego doświadczają twórcy gobelinów i innych tkanin artystycznych. Wydawałoby się, że sprawa w przypadku fotografii jest bardzo prosta – poprzez naciśnięcie migawki utrwalenie istniejącej rzeczywistości – pejzażu, twarzy modela, zwierzaków, itd. Dlaczego więc, spośród milionów fotografujących ludzi, tylko garstkę można nazwać artystami? Czy polega to tylko na profesjonalizmie i chęci wgłębienia się w tajniki technologiczne i poznanie wszystkich możliwości, jakie one dają? Chyba jednak nie. Artysta, to ktoś, kto nie tylko posiadł umiejętność biegłego posługiwania się takim czy innym medium. Artystę widzi się raczej w człowieku, który perfekcyjne posługiwanie się warsztatem wykorzystuje do przekazania niebanalnych treści, wynikających z jego indywidualnej wrażliwości, intuicji, przemyśleń. Ten osobisty przekaz nie musi być możliwy do zwerbalizowania, lecz za pomocą różnych środków może odwoływać się do poczucia estetyki i całej gamy emocji u odbiorcy.

Fotografia dokumentująca zabytki

Fotografia dokumentująca zabytki

Wypracowany został pewien sposób postępowania w przypadku wykonywania fotografii dokumentującej zabytki i eksponaty muzealne. Stosowanie tego schematu ma na celu przekazanie prawdy o obiekcie w sposób maksymalnie rzetelny, obiektywny i ujednolicony. Obiekt muzealny lub zabytkowy musi być sfotografowany ze wszystkich możliwych stron, jeśli to rzecz przestrzenna, natomiast w przypadku obiektów płaskich (obraz, mapa dokument)musi być ujęcie od przodu i odwrocie. Bardzo ważne w fotografii dokumentalnej jest ustawienie oświetlenia. Światło powinno być rozproszone, równomierne, aby nie stwarzać niepotrzebnych efektów światłocieniowych. Bardzo trudnym zadaniem bywa takie wykorzystanie oświetlenia aby uniknąć na fotografii tak zwanych blików, czyli mocnych odbić światła od powierzchni błyszczących, polerowanych, lakierowanych. Obiekty usytuowane na zewnątrz muszą być oświetlone naturalnie, ale wówczas też trzeba dobrać odpowiednią porę dnia i pogodę dla uzyskania najkorzystniejszego światła. Jeśli nie możliwości korzystania ze światła naturalnego, ustawia się więc kilka źródeł światła i wykorzystuje ekrany odbijające i rozpraszające. Obiekt fotografowany umieszcza się na neutralnym tle, które nie może stanowić konkurencji dla głównego przedmiotu. Nie powinno być ani zbyt kontrastowe, ani walorowo identyczne z fotografowanym przedmiotem. Najczęściej stosuje się białe, szare i czarne tła, gładkie, bez połysku i faktury.

Fotografia i myślenie

Fotografia i myślenie

Fotografia, która pierwotnie była dziedziną usługowo-rzemieślniczą, z czasem i potopem technicznym stała się jednym ze sposobów wypowiedzi artystycznej, zachowując przy tym swoje pierwotne zastosowania. Tak czy inaczej fizyczne wykonanie zdjęcia, czyli naciśnięcie spustu migawki poprzedzone powinno być dłuższym bądź krótszym procesem myślowym. Inaczej mówiąc, fizycznie bardzo prosta czynność wykonania zdjęcia, wymaga świadomości, jakie są oczekiwania względem gotowej już pracy. Świadomość taka pozwala poczynić stosowne przygotowania, zarówno jeśli chodzi o sprzęt, jak i oświetlenie. Inaczej skompletowany i przygotowany sprzęt zabierze ze sobą fotoreporter dokumentujący zawody sportowe, a w inny sposób przygotuje się fotograf zamierzający zrobić reprodukcję obrazu. Również w zupełnie amatorskim fotografowaniu przydatna jest odrobina świadomości. Co prawda, w dobie fotografii cyfrowej, można mnożyć zdjęcia właściwie bez ograniczeń, które stawiała długość błony światłoczułej i konieczność kupowania kolejnej. Jednak, według mądrego powiedzenia, ilość nie zawsze przechodzi w jakość. Może zdarzyć się tak, że z dziesiątków bezmyślnie „cykniętych” zdjęć, żadne nie będzie dobre. Nie zawsze jest czas na przeglądanie i selekcjonowanie setek wyprodukowanych mechanicznie obrazków i w rezultacie ekonomiczniejsze okazuje się poświęcenie chwili na zastanowienie, o co ma chodzić w następnej fotografii i dopiero fizyczne jej wykonanie.

Analogowa czy cyfrowa

Analogowa czy cyfrowa

Obecnie w powszechnym, amatorskim stosowaniu zdecydowanie przewagę zyskała fotografia cyfrowa. Stało się tak w przeciągu niezbyt długiego czasu, który potrzebny był na dopracowanie technologii aparatów cyfrowych, pozwalającej na produkowanie relatywnie dobrego i nie drogiego sprzętu. Używanie aparatu cyfrowego do robienia zdjęć jest niewątpliwie wygodniejsze i łatwiejsze niż analogowego i w sumie w eksploatacji tańsze. Pośród osób zajmujących się fotografowaniem bardziej na serio, znajduje się nadal wielu zwolenników dawnej techniki analogowej. Twierdzą oni, że obraz utrwalony na światłoczułej błonie charakteryzuje się subtelniejszym, naturalnym światłem i rysunkiem, jest mniej płaski, posiada w sobie „oddech i powietrze”. Z kolei zagorzali zwolennicy fotografii cyfrowej argumentują, że daje ona praktycznie nieograniczone możliwości, a ostateczny efekt zależy w dużym stopniu od umiejętności fotografa i jego świadomości w zakresie możliwości jakie daje konkretny sprzęt. Jedno jest pewne – fotografia analogowa jest bardziej wiarygodna jako dokument. Trudno bowiem manipulować raz utrwalonym na fotograficznej błonie negatywem i bez widocznych śladów praktycznie nie sposób obrazu takiego zafałszować. Z tego względu fotografie o statusie poważnego dokumentu powinno się wykonywać raczej metodą analogową lub obiema równolegle.

Graficzna obróbka zdjęć cyfrowych

Graficzna obróbka zdjęć cyfrowych

W obecnych czasach już niewiele osób robi zdjęcia analogowe, do których używa się światłoczułego filmu. Dziś większość ludzi zajmujących się fotografia amatorsko lub profesjonalnie najchętniej korzysta z aparatów cyfrowych. Przede wszystkim dlatego, że dają one robiącemu zdjęcia bardzo wiele różnego typu możliwości. Przede wszystkim można tutaj wykonać setki zdjęć, które są zapisywane na specjalnej karcie pamięci. Aparaty cyfrowe umożliwiają też natychmiastowy podgląd zdjęcia i jego wykasowanie, jeśli fotografia nie spełnia naszych oczekiwań. Ponadto po przeniesieniu zawartości karty pamięci na dysk komputera, fotografie cyfrowe można szybko i w prosty sposób obrobić, czyli po prostu nadać im jeszcze lepszy wygląd. W tym celu skorzystać można z jednego z najbardziej popularnych programów, które pomagają w rozjaśnieniu lub przyciemnieniu zdjęcia, redukują niepożądane efekty, jak choćby efekt czerwonych oczu czy też pozwalają na zmianę barw na fotografii i stworzenie na przykład zdjęcia czarno-białego lub w sepii. Dodatkowo można zdjęcie bardzo łatwo wykadrować czy też wykorzystać jeden z najpopularniejszych efektów specjalnych, by fotografia zyskała oryginalny wygląd lub by wyeksponować któryś z elementów widocznych na zdjęciu. W ten sposób można więc sprawić, że zwykłe zdjęcie nabierze nowego, ciekawego charakteru.

Jak osiągnąć efekt ruchu na fotografii?

Jak osiągnąć efekt ruchu na fotografii?

Współczesna fotografia to dziedzina, która rozwija się bardzo prężnie. W społeczeństwie przybywa nie tylko profesjonalistów, którzy wykonują zdjęcia na potrzeby prasy, reklamy czy też realizują zlecenia osób prywatnych, ale także fotografów-amatorów, którzy zdjęcia robią dlatego, że po prostu bardzo to lubią. Oczywiście trzeba tu zaznaczyć, że ludzie, którzy fotografowaniem zajmują się na co dzień muszą doskonale znać wszelkie triki i zasady, dzięki którym udaje się osiągnąć na zdjęciu określony efekt. Jednak nawet osoby, dla których robienie zdjęć to po prostu ogromna pasja coraz częściej wykorzystują wszelkie funkcje swoich aparatów, by uzyskać na fotografii bardzo ciekawe efekty. Jednym z nich jest na przykład wrażenie ruchu. Takie zdjęcia wykonuje się na przykład po to, by ukazać w ciekawy sposób poruszający się samochód, czy rowerzystę lub zwierzę. Na fotografii widać najczęściej dany obiekt oraz rozmazane tło. W ten sposób zdjęcie jest po prostu dynamiczne. Jednak trzeba pamiętać o tym, że aby taki efekt osiągnąć, najlepiej jest dysponować statywem, dzięki któremu obiektyw aparatu może podążać za poruszającym się obiektem, zaś sam aparat nie zmieni swojej pozycji. Oczywiście można podobny efekt próbować uzyskać robiąc zdjęcie z ręki, ale niestety w takiej sytuacji fotografia często jest po prostu nieostra.

Cechy osoby, która zajmuje się robieniem zdjęć

Cechy osoby, która zajmuje się robieniem zdjęć

Jak wiadomo zawód fotografa wydaje się być bardzo interesujący. Zwłaszcza dlatego, że wiąże się nie tylko z tworzeniem sztuki, ale również ponieważ jest to jeden ze sposobów na bycie w interesujących miejscach i uczestniczenie bezpośrednio w ważnych wydarzeniach kulturalnych, społecznych czy politycznych. Jednak trzeba pamiętać, że aby odnieść sukces w takim właśnie zawodzie, konieczne jest posiadanie kilku odpowiednich cech. Przede wszystkim osoba, która chce uchodzić za naprawdę dobrego fotografa, powinna móc wykazać się umiejętnością dobrego obserwowania tego, co dzieje się wokół niej. Dodatkowo musi patrzeć na świat w taki sposób, by widzieć go niejako przez obiektyw aparatu. Wiadomo przecież, że głównym elementem, który sprawia, że zdjęcie jest udane, jest właściwa kompozycja. Jednak niezbędne są także umiejętności techniczne. Dlatego dobry fotograf chętnie się doszkala, biorąc udział w kursach czy warsztatach oraz czytając fachową literaturę i prasę. Ponadto ważne jest także to, by fotograf miał dobrze rozwinięte umiejętności interpersonalne. Wiadomo przecież, że osoba ta często musi współpracować z ludźmi, którym wykonuje fotografie. A aby takie portrety fotograficzne były naprawdę dobre, trzeba umieć sprawić, że fotografowana osoba się otworzyła, ukazała rąbek siebie. Dlatego fotograf powinien być też dobrym psychologiem.